10+1 Ιστορίες για τη Δεδέαγατς: Η Αλμυρή Συνάντηση στη Μάκρη

 Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Μάκρη —μια μικρή αλλά ζωντανή κωμόπολη της οθωμανικής Θράκης— ζούσε στους ρυθμούς του εμπορίου, της θάλασσας και της φιλοξενίας. Η ζωή ήταν φθηνή: ένα κοτόπουλο κόστιζε μόλις 30–40 σεντ, ενώ μια λίβρα βερίκοκα ή ροδάκινα γύρω στα 15.

Οι πανδοχέοι περίμεναν καθημερινά περαστικούς εμπόρους, ναυτικούς και ταξιδιώτες, γνωρίζοντας πως το Αιγαίο έφερνε συχνά απρόσμενους επισκέπτες —και ευκαιρίες.

Μια ηλιόλουστη μέρα, αποβιβάστηκαν στο λιμάνι δύο ξένοι μηχανικοί: Γερμανός και Γαλλός, σοβαροί κύριοι με σημειωματάρια και χάρτες. Εξερευνούσαν την ακτή, αναζητώντας σημεία για σταθμούς ενός μελλοντικού σιδηροδρόμου που θα ένωνε την Ευρώπη με την Ανατολή.

Κουρασμένοι από το ταξίδι, ζήτησαν κάτι απλό: λίγο ψωμί, ένα κοτόπουλο και φρέσκα φρούτα.

Οι Μακραίοι πανδοχέοι «μύρισαν» ευκαιρία.

— «Ξένοι… και πλούσιοι», ψιθύρισαν.

Και αποφάσισαν να την εκμεταλλευτούν.

Έτσι, ένα απλό γεύμα μετατράπηκε σε χρυσάφι:
ένα κοτόπουλο που κανονικά κόστιζε λίγα σεντ, χρεώθηκε 13 φράγκα,
και μια λίβρα φρούτα, που κόστιζε ελάχιστα, έγινε 5 φράγκα.
Συνολικά, οι ξένοι πλήρωσαν 18 φράγκα — πάνω από τριάντα φορές την πραγματική αξία.

Όπως έγραψε ο G. A…:

«On leur compta un poulet 13 francs, une livre de fruits 5 francs… ce qui serait déjà cher à Paris…»

Ακόμη και στο Παρίσι, τέτοιες τιμές θα θεωρούνταν υπερβολικές. Στη μικρή Μάκρη του Αιγαίου, ήταν σχεδόν φανταστικές.

Με σημερινά δεδομένα, οι μηχανικοί πλήρωσαν περίπου 280–290 ευρώ για ένα απλό κοτόπουλο και λίγα φρούτα.

Κι όμως, δεν διαμαρτυρήθηκαν.

Κοίταξαν τον λογαριασμό, σήκωσαν τους ώμους και πλήρωσαν.

Οι πανδοχέοι χάρηκαν.

— «Καλή τύχη μιας μέρας!» είπαν, μετρώντας τα κέρδη.

Όμως η χαρά κράτησε λίγο.

Την επόμενη μέρα, οι ξένοι έφυγαν.

Συνέχισαν το ταξίδι τους βόρεια και νότια.
Και δεν ξαναγύρισαν ποτέ.

Ο σιδηρόδρομος δεν πέρασε από τη Μάκρη.

Όπως σχολίασε αργότερα ο G. A…:

«Qui sait si cette bonne aubaine d’un jour n’a pas été… la plus détestable des spéculations;»

Ίσως, αυτή η «καλή ευκαιρία μιας μέρας» να ήταν τελικά η χειρότερη επένδυση των υπερβολικά πονηρών πανδοχέων.

Γιατί, κυνηγώντας το εύκολο κέρδος, έχασαν κάτι πολύ πιο σημαντικό:
την εμπιστοσύνη, τη φήμη και τη μακροχρόνια προοπτική ανάπτυξης.

Η φήμη ταξίδεψε πιο γρήγορα από το τρένο που δεν ήρθε ποτέ.

Και στη Μάκρη έμεινε μόνο αυτή η πικρή ιστορία —
ένα μάθημα για το πώς η βιαστική εξυπνάδα μπορεί να κοστίσει ακριβά στο μέλλον.

Σημείωση:
Ανεξάρτητα από τη δυσάρεστη εντύπωση που προκάλεσε στους ξένους η κερδοσκοπική συμπεριφορά των Μακραίων πανδοχέων, πρέπει να σημειωθεί ότι η χάραξη και η θέση του σιδηροδρομικού σταθμού ήταν κυρίως συνδεδεμένες με το καταλληλότερο γεωγραφικό σημείο για την προέκταση της γραμμής προς τη Θεσσαλονίκη. Υπό αυτή την έννοια, το περιστατικό μπορεί να είναι απολύτως πραγματικό, όμως δεν ήταν καθοριστικός παράγοντας για τον ορισμό της Δεδέαγατς ως τερματικού σταθμού, ούτε επηρέασε αποφασιστικά τη συνολική χάραξη του δικτύου.

Δ.Μ 

Από την Πλημμύρα στον «Θαυματουργό Κήπο»: Όταν το Δεδεαγάτς μετέτρεψε την κρίση σε δημιουργία (189…-2026)

Καθώς βλέπω αυτές τις μέρες την Αλεξανδρούπολη και τον Έβρο να δοκιμάζονται ξανά από την ορμή του νερού, η σκέψη μου τρέχει πίσω στα ιστορικά τεκμήρια. Η ιστορία της περιοχής μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα «τερτίπια» του καιρού, αλλά και με την ευρηματικότητα των ανθρώπων που τη διοίκησαν.

Μια τέτοια ιστορία έρχεται από το μακρινό 189…. Ήταν μια χρονιά που ο Έβρος, ο Άρδας και ο Τούντζας είχαν υπερχειλίσει στην περιοχή της Αδριανούπολης, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα τροφοδοσίας.

Ο τότε Διοικητής, προσπαθώντας να διαχειριστεί την κρίση, ζήτησε επειγόντως από το Οθωμανικό Υπουργείο Ναυτικών βάρκες με επίπεδο πάτο (χωρίς καρίνα) για να μεταφέρει ψωμί στα πλημμυρισμένα σημεία. Η απάντηση της κεντρικής διοίκησης ήταν ένα μνημείο γραφειοκρατικής ασυνεννοησίας: αντί για τις κατάλληλες βάρκες, του έστειλαν σιδηροδρομικώς ένα... μεγάλο ιστιοφόρο με καρίνα!

Το σκάφος ήταν φυσικά άχρηστο για τα ρηχά νερά της πλημμύρας. Καθώς δεν συνέφερε να επιστραφεί, ούτε μπορούσε να πουληθεί στην Αδριανούπολη, μεταφέρθηκε και πουλήθηκε τελικά στο Δεδεαγάτς.

Και εδώ αρχίζει το ωραίο: Με τα χρήματα από την πώληση αυτού του άχρηστου για την πλημμύρα σκάφους, χρηματοδοτήθηκε η δημιουργία του σημερινού «Πάρκου» Εθνικής Ανεξαρτησίας!

Ο Διοικητής, με τη βοήθεια του μηχανικού Herr H…, φύτεψε μεγάλα δέντρα και μέσα σε δύο μόλις χρόνια, το πάρκο θέριεψε. Τόσο που όταν ένας Γάλλος κυβερνήτης πολεμικού πλοίου επισκέφθηκε την πόλη, δεν πίστευε στα μάτια του. Ανέβηκε μάλιστα στον μιναρέ του τότε τζαμιού (που βρισκόταν στη θέση του σημερινού 1ου Παιδικού Σταθμού) για να θαυμάσει τη θέα και αναφώνησε: «C’est un jardin miraculeux» (Αυτό είναι ένας θαυματουργός κήπος).

Όταν ρώτησε ποιος ήταν ο αρχιτέκτονας, ο μηχανικός έδειξε τον Διοικητή λέγοντας: «Τον σχεδίασε ένας μηχανικός χωρίς δίπλωμα».

 

Δύο Όψεις της Κατοχής στον Έβρο: Από τη Σκοτεινή Πλευρά του Δωσιλογισμού στο Φως της Θυσίας

Η Ιστορία δεν είναι απλώς η καταγραφή γεγονότων. Είναι η αναζήτηση της αλήθειας μέσα από τη σιωπή των αρχείων και η αποκατάσταση της δικαιοσύνης στη συλλογική μνήμη. Με την παρούσα φωτογραφία, παρουσιάζουμε  δύο ερευνητικά έργα που φωτίζουν, από διαφορετικές πλευρές, την ταραγμένη περίοδο της Κατοχής (1941-1944) στην περιοχή του Έβρου.

Το πρώτο έργο: «Δημόσια Ιστορία και Δικαιοσύνη – Όψεις του δωσιλογισμού στην περιοχή του Έβρου, 1941-1944»
Το βιβλίο αυτό καταπιάνεται με ένα ιστορικό φαινόμενο που για δεκαετίες παρέμενε στο σκοτάδι, συχνά αποσιωπημένο από «συμφωνίες» της ελίτ. Στόχος του δεν είναι η απλή παράθεση ονομάτων, αλλά η επιστημονική μελέτη του φαινομένου του δωσιλογισμού μέσα από τις αποφάσεις του Ειδικού Δικαστηρίου Δωσίλογων Έβρου (1945-1982).
Μέσα από πρωτογενές υλικό, αναλύονται οι κατηγορίες της συνεργασίας —από την οικονομική συναλλαγή και την προπαγάνδα, μέχρι την άσκηση βίας και την αλλαγή ιθαγένειας. Η έρευνα αυτή επιχειρεί να ερμηνεύσει τα γεγονότα και να αναδείξει πώς οι ιδιαίτερες συνθήκες, η βουλγαρική κατοχή και οι πολιτικές εξελίξεις διαμόρφωσαν το τοπίο της συνεργασίας στην περιοχή.

 

 Το δεύτερο έργο: «Ιωάννης Δ. Φραγκούλης: Ο ήρωας που λησμονήθηκε! (Λευκάδα 1904 – Διδυμότειχο 1942)»
Στον αντίποδα του δωσιλογισμού, στέκει η μορφή του Ιωάννη Φραγκούλη. Ενός παιδαγωγού και πνευματικού ανθρώπου που επέλεξε να σταθεί όρθιος όταν όλα γύρω του λύγιζαν.
Η μελέτη αυτή αποτελεί την πρώτη εις βάθος βιογραφική καταγραφή του ήρωα που εκτελέστηκε από τις βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής. Είναι μια πράξη ιστορικής δικαίωσης για έναν άνθρωπο που έγινε φάρος ελπίδας και πλήρωσε το τίμημα με τη ζωή του. Η ιστορία του Φραγκούλη μας υπενθυμίζει ότι η ανιδιοτέλεια και η πίστη στον άνθρωπο παραμένουν τα ισχυρότερα όπλα ενάντια στη βαρβαρότητα.

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Δημήτρης Γ. Μερκούρης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1970. Είναι απόφοιτος του προγράμματος «Ελληνικός Πολιτισμός» και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη «Δημόσια Ιστορία» από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Έχει δημοσιεύσει άρθρα ιστορίας και πολιτισμού στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ενώ είναι νόμιμος κάτοχός και επιστημονικός υπεύθυνος του αρχείου του Γρηγόρη Γ. Χρυσοστόμου.

 Περισσότερες πληροφορίες:
Προσωπικό Ιστολόγιο: https://ermiss.blogspot.com
Αρχείο Γρηγόρη Γ. Χρυσοστόμου: https://gxrisostomou.blogspot.com

 

#History #Evros #PublicHistory #Occupation #BookRelease #DimitrisMerkouris #Fragkoulis #Research #GreeceHistory

Η Τελετή Αγιασμού της Σημαίας του Γυμνασίου Αλεξανδρούπολης (1941–1944) ως Μέσο Πολιτικής και Ιδεολογικής Επιβολής

 

Κατά τη διάρκεια της Βουλγαρικής Κατοχής στη Δυτική Θράκη (1941–1944), η Αλεξανδρούπολη, τότε γνωστή ως Δεδεαγάτς, αποτέλεσε πεδίο συστηματικών προσπαθειών ιδεολογικής και πολιτισμικής αναμόρφωσης. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της πολιτικής υπήρξε η τελετή μεταφοράς και αγιασμού της σημαίας του Γυμνασίου της πόλης, η οποία αποτυπώθηκε στον κατοχικό Τύπο και στο φωτογραφικό υλικό της εποχής. Η συγκεκριμένη τελετή δεν αποτελεί απλώς μια σχολική ή θρησκευτική εκδήλωση, αλλά ένα οργανωμένο γεγονός με σαφή πολιτικό και συμβολικό περιεχόμενο.

Το Γυμνάσιο της Αλεξανδρούπολης είχε μετονομαστεί από τις κατοχικές αρχές σε «Γυμνάσιο Πρίγκιπα Συμεών του Τυρνόβου», επιλογή που υποδήλωνε ευθέως τη σύνδεση της εκπαιδευτικής ζωής με τη δυναστική και εθνική ιδεολογία της Βουλγαρίας. Μέσα από την ονομασία αυτή, το σχολείο μετατρεπόταν σε σύμβολο της επιδιωκόμενης πολιτικής ενσωμάτωσης της περιοχής στο βουλγαρικό κράτος. Η τελετή αγιασμού της σημαίας οργανώθηκε με ιδιαίτερη επισημότητα και πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου, ημερομηνία με ιδιαίτερη σημασία για τη βουλγαρική εθνική συνείδηση, καθώς συνδέεται με την εορτή των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου.

Η επιλογή της συγκεκριμένης ημέρας δεν ήταν τυχαία. Στόχευε στη σύνδεση της εκπαίδευσης με το βουλγαρικό ιστορικό και πολιτισμικό αφήγημα, παρουσιάζοντας το σχολείο ως φορέα εθνικής συνέχειας και πνευματικής κληρονομιάς. Με τον τρόπο αυτό, η εκπαιδευτική διαδικασία εντασσόταν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ιδεολογικής διαπαιδαγώγησης της νεολαίας.

Το φωτογραφικό υλικό αποτυπώνει μια επιβλητική πομπή στους δρόμους της πόλης, στην οποία συμμετέχουν μαθήτριες ντυμένες στα λευκά, εκπαιδευτικοί, στρατιωτικοί, πολιτικοί αξιωματούχοι και εκκλησιαστικοί παράγοντες. Η παρουσία των μαθητριών στην πρώτη γραμμή της πομπής λειτουργούσε συμβολικά, προβάλλοντας μια εικόνα αθωότητας, καθαρότητας και αποδοχής της νέας πραγματικότητας. Στην ουσία, όμως, τα παιδιά εντάσσονταν σε έναν μηχανισμό προβολής και εσωτερίκευσης της κατοχικής ιδεολογίας.

Κεντρική μορφή της τελετής υπήρξε ο Μητροπολίτης Τυρνόβου Σωφρόνιος, κατά κόσμον Βλαντισλάβ Νεντιάλκοφ, καταγόμενος από το χωριό Ενίκιοϊ, τον σημερινό Προβατώνα Έβρου. Η καταγωγή του αξιοποιήθηκε συστηματικά από τη βουλγαρική προπαγάνδα, ώστε να παρουσιαστεί ως «ντόπιος» ιεράρχης που επιστρέφει στον τόπο του. Με αυτόν τον τρόπο, η παρουσία του προσέδιδε στην κατοχή χαρακτήρα ιστορικής συνέχειας και τοπικής νομιμοποίησης.

Ο Σωφρόνιος, μέσω της συμμετοχής του στον αγιασμό της σημαίας, παρείχε θρησκευτική και ηθική επικύρωση στην πολιτική της κατοχής. Ο αγιασμός δεν είχε μόνο πνευματικό περιεχόμενο, αλλά λειτουργούσε ως τελετουργική πράξη αποδοχής και ευλογίας της νέας διοικητικής και εθνικής τάξης. Η Εκκλησία, μέσα από τη μορφή του Μητροπολίτη, εντασσόταν έτσι στον μηχανισμό πολιτικής επιβολής, προσδίδοντας στο καθεστώς κύρος και αξιοπιστία στα μάτια του πληθυσμού.

Παράλληλα με τον εκκλησιαστικό παράγοντα, σημαντικό ρόλο στην τελετή διαδραμάτισε και ο πολιτικός εκπρόσωπος του καθεστώτος, ο βουλευτής Λάζαρ Ποπόφ. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, ο Ποπόφ εμφανίζεται ως «νονός» και δωρητής της σημαίας του σχολείου, αναλαμβάνοντας έναν συμβολικό ρόλο πνευματικού και πολιτικού προστάτη της μαθητικής κοινότητας. Μέσα από αυτή τη θέση, επιχειρούσε να παρουσιαστεί ως ευεργέτης και καθοδηγητής της νεολαίας.

Οι λόγοι που εκφώνησε κατά τη διάρκεια της τελετής είχαν έντονο διδακτικό και ιδεολογικό χαρακτήρα. Προέβαλλαν την πίστη στο βουλγαρικό κράτος, την αφοσίωση στην εθνική αποστολή και την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας γενιάς προσανατολισμένης στις αξίες του καθεστώτος. Με τον τρόπο αυτό, η πολιτική εξουσία παρεμβαίνει άμεσα στον χώρο της εκπαίδευσης, μετατρέποντάς τον σε πεδίο πολιτικής διαπαιδαγώγησης.

Η ταυτόχρονη παρουσία του Μητροπολίτη και του βουλευτή στην τελετή δεν ήταν συμπτωματική. Αντίθετα, αποτυπώνει τη συνειδητή σύμπραξη Εκκλησίας και Πολιτείας στην προσπάθεια ιδεολογικής εδραίωσης της κατοχής. Η θρησκευτική ευλογία και η πολιτική καθοδήγηση λειτουργούσαν συμπληρωματικά, δημιουργώντας ένα ενιαίο πλαίσιο νομιμοποίησης της νέας τάξης πραγμάτων.

Η τελετή αγιασμού της σημαίας του Γυμνασίου Αλεξανδρούπολης αποτέλεσε, επομένως, ένα σύνθετο τελετουργικό γεγονός με βαθύ πολιτικό περιεχόμενο. Μέσα από τη σκηνοθεσία, τα σύμβολα, τη συμμετοχή της νεολαίας και τη σύμπραξη εκκλησιαστικών και πολιτικών παραγόντων, επιχειρήθηκε η εμπέδωση μιας νέας εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας στην τοπική κοινωνία.

Σήμερα, το φωτογραφικό και αρχειακό αυτό υλικό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς η εξουσία αξιοποίησε τις δημόσιες τελετές ως εργαλεία πολιτικής επιβολής. Η τελετή της σημαίας δεν αποτελεί απλώς ένα στιγμιότυπο του παρελθόντος, αλλά ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η κατοχική διοίκηση προσπάθησε να διαμορφώσει συνειδήσεις και να ελέγξει το μέλλον της τοπικής κοινωνίας μέσω της παιδείας, της θρησκείας και της πολιτικής παρουσίας.