Τίτλος: «Αγγαρεία στην Κατοχική Θράκη: Μια δικαστική διαμάχη στο Θούριο του 1942»

Στην καρδιά της γερμανικής κατοχής, τον Αύγουστο του 1942, η καθημερινή επιβίωση στα χωριά του Έβρου δεν κρινόταν μόνο από την πείνα, αλλά και από την κοινωνική δικαιοσύνη. Ένα σπάνιο έγγραφο από το Θούριο, που έρχεται στο φως, αποκαλύπτει μια έντονη δικαστική διαμάχη μεταξύ των μελών της τοπικής αυτοδιοίκησης, με φόντο τις αναγκαστικές εργασίες για τον κατακτητή.

Στις 3 Αυγούστου 1942, ο Γραμματέας της Κοινότητας Θουρίου, Χρυσάφης Α. Καρπούζης, προβαίνει σε μια τολμηρή κίνηση: καταθέτει επίσημη μήνυση στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Έβρου κατά του Προέδρου της Κοινότητας, Γεωργίου Ηλία Καραγκιοζόγλου.

Η κατηγορία είναι σαφής και βαρύτατη για τα δεδομένα της εποχής: Παράβαση καθήκοντος και

μεροληψία.

Το Μήλον της Έριδος: Οι Γερμανικές «Αγγαρείες»

Σύμφωνα με το κείμενο της μήνυσης, ο Πρόεδρος κατηγορείται ότι:

Εξαιρούσε σκανδαλωδώς τα μέλη της Διοικούσης Επιτροπής από τις «αγγαρείες» (καταναγκαστικά έργα).

Επέβαλλε το βάρος των εργασιών που απαιτούσαν οι Γερμανικές Στρατιωτικές Αρχές Κατοχής στους υπόλοιπους συγχωριανούς του, προστατεύοντας τον στενό του κύκλο.

Σε μια εποχή που η "αγγαρεία" σήμαινε εξαντλητική χειρωνακτική εργασία υπό την απειλή όπλων, η επιλεκτική απαλλαγή ορισμένων ατόμων αποτελούσε μέγιστη πρόκληση για το κοινό αίσθημα.

Το έγγραφο αυτό είναι πολύτιμο για τρεις λόγους:

1. Η Λειτουργία των Θεσμών: Αποδεικνύει ότι η ελληνική δικαιοσύνη συνέχιζε να λειτουργεί τυπικά μέσα στην Κατοχή, προσπαθώντας να επιλύσει διαφορές της δημόσιας διοίκησης.

2. Κοινωνική Ανθρωπολογία: Φανερώνει τις εσωτερικές τριβές και τα "στρατόπεδα" που δημιουργούνταν μέσα στα χωριά κάτω από την πίεση του κατακτητή.

3. Τοπική Ιστορία: Καταγράφει ονόματα κατοίκων του Θουρίου (Καρπούζης, Καραγκιοζόγλου, Καραγιάννης, Αγγέλου) που συμμετείχαν στα κοινά εκείνη τη σκοτεινή περίοδο.

Η μήνυση του Χρυσάφη Καρπούζη παραμένει μια ζωντανή μαρτυρία για το πώς η εξουσία, ακόμη και σε επίπεδο χωριού, μπορούσε να γίνει αντικείμενο κατάχρησης ή ελέγχου σε στιγμές εθνικής κρίσης. Είναι ένα μάθημα ιστορίας που μας υπενθυμίζει ότι η δικαιοσύνη και η ισονομία είναι αιτήματα διαχρονικά, ακόμη και υπό το καθεστώς κατοχής.